Elżbieta Małanicz-Onoszko

Gdy jako 16-letnia dziewczyna ćwiczyła wprawki na fortepianie w Laskach, co przyciągało niezmiennie gromadkę niewidomych dzieci i grała dla nich godzinami, nie wiedziała jeszcze, że weszła na drogę najtrudniejszego wyzwania w swoim życiu. Owszem, chciała być pedagogiem. Źle uczona gry na fortepianie jako dziecko – postanowiła uczyć inaczej. Sama zapisała się do Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina zawiadamiając rodzinę po fakcie.

Będąc od 1952 roku członkiem-współzałożycielem Chóru Filharmonii Warszawskiej miała możliwość doznawania wyjątkowych przeżyć artystycznych pod batutą największych dyrygentów a także do wyjazdów na koncerty, które  były okazją do zapoznawania się ze światową literaturą pedagogiczną oraz gromadzenia niezbędnych przedmiotów dla jej własnej metody pracy z dziećmi niepełnosprawnymi.

Całe życie uczy muzyki dzieci, zarówno te zdrowe jak i cierpiące: niewidome, głuchonieme, autystyczne, z chorobą Heine-Medina i z zespołem Downa. Jak łatwo skwitować jednym zdaniem ponad 40 lat pracy, żmudnych prób, upartego i cierpliwego powtarzania tego samego gestu, tej samej nuty, godzinami, tygodniami i miesiącami, aby zasłużyć w środowisku na opinię osoby, która i krzesło nauczy muzyki.

Kronika Jej „Latającej Akademii” - bo przez lata bez stałego lokum – to koncerty dzieci w dzikim acz uroczym ścisku prywatnego mieszkania przy ulicy Brazylijskiej, w Starej Pomarańczarni Łazienek Królewskich, w nie istniejącej juz dziś siedzibie SPAM-u przy Kruczej, w Domu Polonii w Pułtusku, w Pałacach w Nieborowie i Radziejowicach – wszędzie przyjmowane ze wzruszeniem i podziwem. Podziwem dla zjawiska zaprzeczającego przyjętym i znanym standardom: dziecko autystyczne śpiewające czyściutko arię ze „Strasznego Dworu” Moniuszki. Czegoś takiego nie ma w przyrodzie.

Metoda pedagogiczna wypracowana przez Panią Profesor Elżbietę Małanicz-Onoszko, nazwana przez autorkę „Metodą ruchomych kolorowych nut” zawiera w części teoretycznej doświadczenie ponad 40 lat pracy z dziećmi porażonymi kalectwem – z zachowaną wrażliwością na dźwięk. W części praktycznej opisuje zestaw niezbędnych tablic magnetycznych z pięciolinią, kolorowymi ruchomymi nutami, które działają na dziecko poprzez kolor, ruch i dźwięk. Zależnie od tego, na jakie bodźce dane dziecko reaguje.

Gdy w 1993 roku Centrum Edukacji Artystycznej przy Ministerstwie Kultury i Sztuki ogłosiło konkurs na metodę pedagogiczną nauczania w różnych dziedzinach, po czym nagrodziło właśnie pracę Pani Elżbiety – przez chwilę była szansa, że ta unikalna wtedy koncepcja zostanie wydana jako podręcznik dla tych nauczycieli muzyki, którzy podjęliby się tego arcytrudnego zadania i poszli w ślady Pani Profesor. Niestety, inicjatywa przepadła jak na razie w wirówce nonsensu administracyjnych przeprowadzek i przegrupowań.

Tymczasem, żeby poszerzyć pole przyjaźnie zainteresowanych sprawą, Pani Elżbieta znajduje czas na zorganizowanie polskiej sekcji EPTA (European Piano Teachers Association), będąc wcześniej członkinią tego międzynarodowego stowarzyszenia w Londynie, działa jako prezydent Lions Club NIKE zajmując się dziećmi artystycznie uzdolnionymi. Klub funduje stypendia dla uczniów Szkoły Muzycznej im.Karola Szymanowskiego w Warszawie. Dla Domu Małego Dziecka na warszawskiej Saskiej Kępie pozyskuje fortepian, dzięki czemu dwoje niewidomych dzieci może pobierać lekcje muzyki. Wygłasza odczyty, przedstawia swoją metodę nauczania, animuje i namawia do pomocy grupy ludzi o otwartych sercach. Współpracuje z matkami dzieci porażonych, bo ich pomoc w procesie rehabilitacji dziecka jest niezbędna. Dwoi się i troi – jest wszędzie tam, gdzie pojawia się choć najmniejsza szansa na leczenie muzyką.

Bo jak twierdzi: NIKT NIE JEST STRACONY NA ZAWSZE.

Pani Elżbieta Małanicz-Onoszko nie uważa się za kogoś wyjątkowego. Zdaniem Pani Profesor każdy robiłby to samo na Jej miejscu.

Ale kto z nas jest na Jej miejscu?